Strangir fletir

• Saturday 26. November 2011 - Monday 9. January 2012

Samsýning Sigurðar Þóris og Sigurðar Örlygssonar opnar í sýningarsölum Norræna hússins 26.nóvember. Sýningin stendur til 9.janúar. Verkin eru ný sýn á strangaflatarmálverk sem máluð eru í sterkum litum þar sem kallast er á við list frá sjötta áratugnum. Allar myndirnar eru málaðar með klassískri aðferð.

Sýningin er opin alla daga frá 12-17. Lokað mánudaga.

Sigurður Örlygsson, Nornaveiðar, 120 x 100cm

Sigurður Þórir, Þau tiðkast nú hin rauðu strik,  100x90 sm

Strangflatalistin hefur ekki átt upp á pallborðið undanfarna áratugi en var þó lykilþáttur í þróun myndlistarinnar á tuttugustu öld. Hún var rökrétt endastöð fyrir þær hugmyndir sem fyrstu abstraktmálararnir, einkum Wassily Kandinsky, settu fram, að málverkið ætti ekki að snúast um neitt annað en línu, liti og form. Þegar þessi stefna stóð sem hæst á fimmta og sjötta áratugnum var hún nær allsráðandi í París og víðar um Evrópu, meira að segja um skeið á Íslandi. Þótt áhrif slíkra hugmynda færu að dvína um 1960 áttu þær eins konar framhaldslíf í minimalismanum og jafnvel hjá sumum evrópskum popplistamönnum ef horft er til litavals og meðferðar forma.

Það bregður sjálfsagt mögum við að málararnir Sigurður Þórir Sigurðsson og Sigurður Örlygsson skuli nú helga heila sýningu strangflatalistinni því báðir eru þeir þekktastir fyrir fígúratíf málverk, myndir af fólki og hlutum. Einmitt þess vegna sætir sýning þeirra í Norræna húsinu tíðindum því þegar betur er að gáð má greina þátt strangflatastefnunnar allvíða í verkum þeirra þótt þeir hafi ekki málað undir merkjum hennar áður. Sigurður Örlygsson hefur reyndar verið að fikra sig í þess átt undanfarið með verkum þar sem strangt málaðir fletir í bakgrunni fígúrunnar hafa smátt og smátt orðið meira áberandi og þrengt sér framar í myndirnar. Hann þarf heldur ekki að seilast langt eftir þessum hugmyndum því kennari hans við Listaháskólann í Kaupmannahöfn, Richard Mortensen, var einn helsti páfi strangflatamálverksins á Norðurlöndum á sínum tíma. Í myndheimi Sigurðar Þóris hafa fletirnir líka lengi verið að  þrengja sér framar og fá sífellt meira vægi í myndbyggingunni þótt fígúrurnar hafi verið í forgrunni. Hreinir litir og form hafa dansað með fígúrunum og stundum ekki mátt á milli sjá hvort myndefnið yrði ofan á.

Kandinky og lærisveinar hans lögðu á það áherslu að hvert sem myndefni málarans væri hefði hann aldrei nema þessi sömu verkfæri til að skapa af list sína: Lit, línu og form. Það þarf því ekki að koma á óvart að tveir listamenn sem unnið hafa sleitulaust við málverkið áratugum saman skuli finna samhljóm við hina ströngu fleti. Þótt okkur sé orðið tamt að líta á strangflatastefnuna sem löngu liðinn útúrdúr í sögunni eru og verða þær hugmyndir sem þar voru dregnar fram einn af hornsteinum málaralistarinnar.